Praza pública Blogs
Hoxe en Praza:

Diario de Palestina

A actualidade de Palestina en Praza Pública
Sobre o blog  

pedras de Plastilina

Palestina é un poema de pedra ou unha pedra poética ou un anaco de plastilina; desa plastilina moldeable que navega entre berces de galletas e se mergulla entre os aplausos de bolsas de plástico son marca branca; desa plastilina de cando había clases de pretecnoloxía e tatuabamos as nosas mans co cheiro de xornais cargados de munición; desa plastilina que nunca feriu un ollo, nin o fará; esa plastilina que foi presebe e hoxe só aparece, se cadra, en muros; muros con f de fillo (guión filla), cara (guión libro), ou nos códigos de barras da palabra Falestín, Palestina.

            Palestina –Falestín- non é un poema; malia que versen as súas palabras; non é unha galleta de plastilina, malia que a política xogue con ela a prostituíla. Palestina é, como di Mahmud Darwix (e léase sen citar a escolma poética á venda en librarías e non en grandes centros comerciais. Estes centros que “oupen” e pechan para navíos de bandeiras varias, e son varias e de cores porque as teñen. Bandeiras, quérese dicir. Porque a patria, libre ou non, sempre será patria; non aquela coñecida ou demostrada.

            “A terra que emerxe coma dunha ecuación química ou coma un instituto de teoría non é unha patria. A vosa insistente necesidade de demostrar a historia das pedras e a vosa habilidade para inventar probas non vos dá unha afiliación previa sobre aquel que coñece a chegada da choiva polo cheiro da pedra. Esa pedra, para vós, é un esforzo intelectual. Pois o seu dono é un tellado intelectual.”

            Por iso, apunta, “bi-ras is-Safha il-ula/ ana la akrahun il-nAs/ w-la asTu a3la a7ad/ pero… se teño fame… Se teño fame escribirei en cada burato “porque de cada buraco de Palestina/ sae Falestín/ saen fusís con ollos/ ollos con palabras/ palabras con balas/ balas con munición/ munición con mortos/ mortos con adultos/ adultos con sitios/ sitios con nenos/ nenos con historias/ historias con nenos/ nenos con hostias/ perdón/ con historias […] porque de cada neno morto/ de cada dedo orfo/ de cada toco pirotécnico/ perdón/ primoxénito/ sae un poema”

            Escribir en Palestina é tamén lela; lela, leliña por quen eu morro, rimando sangues e tecleando pus, traducindo coágulos e varices sen diademas, interpretando o sangue do elefante peregrino, ese “que chegou co hakawati/ e quedou no cuarto escuro, exposto ás mans dos novos vates/ a hélice dun avión de guerra, e era a orella/ os restos dun templo dórico, e era a pata/ o tonel do viño que os embebedou, e era a panza/ a serpe que oía os sons do xamán, e era a trompa/… e non arriscaches, non soubeches;/ entón, era/ a baioneta do fusil que se cravaba/ anacos dun versículo húmido”

            Un versículo humedecido por choivas, humidades e aínda máis bágoas. Bágoas “apalpando nas lacenas por cuncas baleiras/ sobre as que derramar máis bágoas/ bágoas que son balas/ que son grafittis de escopetas/ que son semente de fusís/ que son arames/ que son ladrillo/ que son primaveras e outonos/ que son/ preciosas/ e non brillan co corte das cebolas/ e é que a cuestión non é/ violencia ou non violencia/ Tupí or not tupí”

            Pi ou 3’141516. Mix muxkile –non hai problema. Aínda quedan farmacias con Vips-Vaporoup, gaiolas con psicanalistas, Mari Poppins e Peter Pans. E con el tamén discutirei mentres bato que bato na apócema con arrecendo a infusión de maramie. “Ei, Peter Pan, heiche dicir unha cousa:/ —Xa non quero ir contigo, Pedriño/ Teño maniotas nas ás/ E esquecín como se voa/ Esposado a un chan infértil/ de tellados de choiva vermella/ propoño unha vendima de cerebros para que/ nós, os incivilizados/ que suicidamos as nosas olivas das nosas árbores/ ignorando que cun click podemos telas/ xa salgadas avinagradas fermentadas aceitadas dietéticas verdes vermellas/ recollamos o bagazo gramatical/ e escribamos sonetos dunha liña/ entre dunas e estalactitas”

            Escribir en plastilina é espremerlle o zume ós bolígrafos e manchar as mans con ladaíñas e credos para agnósticos que non cren en nada; grazas a Deus. É cambiarlle o nome ós nomes e lelos con total liberdade; de arriba a abaixo, de abaixo a arriba, de esquerda a dereita, de dereita a esquerda… esquecendo as oracións polo noso Cristo de Elqui, crucificado cunha anti-pancarta que anti-reza: “esquerda e dereita unidas xamais serán vencidas”